Επισκόπηση των σταδίων

Η περίοδος αμέσως μετά τη λοίμωξη ονομάζεται «οξεία φάση». Αυτή η περίοδος διαρκεί περίπου έξι μήνες. Εάν το ανοσοποιητικό σύστημα δεν καταφέρει να αποβάλλει τον ιό σε αυτό το διάστημα, η ασθένεια θεωρείται ότι έχει μεταβεί σε χρόνια φάση.

Λόγω της βλάβης που προκαλείται κυρίως και πρωτίστως στο ήπαρ, η ηπατίτιδα C έχει ταξινομηθεί ως ασθένεια του ήπατος. Ωστόσο, η ηπατίτιδα C μπορεί να επηρεάσει επίσης και άλλα συστήματα του σώματος, προκαλώντας συμπτώματα, βλάβες και επιπλοκές διαφορετικές από εκείνες που σχετίζονται με το ήπαρ. Μέχρι πρόσφατα αυτά τα άλλα συμπτώματα συχνά θεωρούνταν ως άσχετα ή ασύνδετα. Αυτό σημαίνει ότι είχε δοθεί λιγότερη ιατρική προσοχή και, ως αποτέλεσμα, έχουν ελάχιστα ερευνηθεί και κατανοηθεί.

Οι συνέπειες της ηπατίτιδας C στο ήπαρ αξιολογούνται ανάλογα με τον τρόπο που αλλάζει το ήπαρ καθώς αναπτύσσεται φλεγμονή και ίνωση σε αυτό. Αυτή η εξέλιξη ξεκινά με την αρχική φλεγμονή του ήπατος που προκαλείται από τον ιό που εισβάλλει στα κύτταρα. Στη συνέχεια και με την εγκατάσταση της χρονιότητας της λοίμωξης η φλεγμονή επεκτείνεται, περισσότερα ηπατοκύτταρα μολύνονται και νεκρώνονται ενώ παράλληλα από ένα σημείο και μετά ξεκινά και η διαδικασία της προοδευτικής ‘’ουλοποίησης’’ (ίνωσης) του ηπατικού ιστού (όπως περιγράφτηκε πιο πάνω στα ευρήματα της βιοψίας) διαδικασία που μετέπειτα μπορεί να οδηγήσει στη σκλήρυνση και πλήρη απώλεια της ελαστικότητας του ήπατος (κίρρωση).

Καθ ‘όλη αυτή την εξέλιξη το ανεπαρκές και ελαττωματικό ανοσοποιητικό σύστημα διαδραματίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο.  Παρά το γεγονός ότι δρα με σκοπό να σταματήσει την εξάπλωση της λοίμωξης, τελικά δεν το καταφέρνει αποτελεσματικά, η φλεγμονή συνεχίζει να υφίσταται και συγχρόνως προκαλεί και επιταχύνει τη διαδικασία της ίνωσης. Μόνο σε ένα χαμηλό ποσοστό προσβληθέντων ατόμων (περίπου 20%) το ανοσοποιητικό σύστημα είναι απολύτως επαρκές και οδηγεί στην κάθαρση (εξαφάνιση) της λοίμωξης. Αλλά και σε αυτές τις περιπτώσεις, το αν ο ιός εξαφανίζεται εντελώς από τον οργανισμό δεν είναι καθόλου βέβαιο (βλ. παρακάτω)

Η κίρρωση δημιουργεί ουλές και αλλοιώνει την αρχιτεκτονική δομή του ήπατος. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η αλλοίωση πλήττει σοβαρά την ικανότητα του ήπατος να λειτουργήσει σωστά. Η κίρρωση έχει ταξινομηθεί είτε ως «αντιρροπούμενη» είτε ως «μη αντιρροπούμενη». Όταν το ήπαρ μπορεί να συνεχίσει να ασκεί το μεγαλύτερο μέρος των λειτουργιών του παρά τις εκτεταμένες ουλές, τότε αυτό είναι γνωστό ως «αντιρροπούμενη κίρρωση» (που σημαίνει ότι το ήπαρ μπορεί να αντισταθμίσει τη βλάβη). Εάν όμως με την πρόοδο της κίρρωσης οι λειτουργίες του ήπατος πάψουν να εκτελούνται, τότε αυτό ονομάζεται «μη αντιρροπούμενη κίρρωση». Μερικά από τα πιο σοβαρά συμπτώματα και επιπλοκές  αυτής της φάσης είναι:

•    Πυλαία Υπέρταση : το αίμα δεν ρέει σωστά και με την απαιτούμενη ταχύτητα στους μικρότερους κλάδους της πυλαίας φλέβας που βρίσκονται μέσα στο ήπαρ λόγω του στραγγαλισμού των κλάδων αυτών από τις ουλές του συνδετικού ιστού που τα περιβάλλει. Αυτό οδηγεί σε παθολογική αύξηση της πίεσης (υπέρταση) στην πυλαία φλέβα και σαν συνέπεια σε άλλες πολύ σοβαρές επιπλοκές.
•    Κιρσορραγία οισοφάγου : σαν συνέπεια της παραπάνω περιγραφείσας κατάστασης
•    Οίδημα με υγρό στην κοιλιά (ασκίτης) : όταν λόγω της κίρρωσης αναπτύσσεται πυλαία υπέρταση και ταυτόχρονα το ήπαρ σταματά να παράγει αρκετή λευκωματίνη.
•    Eπίφλεβο (ορατές φλέβες) κοιλίας : λόγω της πυλαίας υπέρτασης
•    Ηπατική εγκεφαλοπάθεια : επιπλοκή της πυλαίας υπέρτασης και της αδυναμίας του ήπατος να φιλτράρει τοξίνες.
•    Καρκίνος του ήπατος : Η κίρρωση αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του ήπατος. Ο καρκίνος μπορεί να αναπτυχθεί είτε σε αντιρροπούμενη είτε σε μη αντιρροπούμενη κίρρωση του ήπατος, αλλά πολύ συχνότερα στη μη αντιρροπούμενη. Είναι η πιο απειλητική για τη ζωή επιπλοκή της κίρρωσης με υψηλή θνητότητα.

Πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η χρόνια λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας C σχεδόν πάντοτε οδηγεί σε κίρρωση αν αφεθεί χωρίς φαρμακευτική θεραπεία. Ο χρόνος που απαιτείται για να επέλθει η κίρρωση ποικίλλει. Από όσους ασθενείς αναπτύσσουν χρόνια ή μακροχρόνια λοίμωξη (ποσοστό που κυμαίνεται μεταξύ του 70-80% των ατόμων που έχουν προσβληθεί από τον ιό της ηπατίτιδας C) γύρω στο 20-30% θα αναπτύξουν κίρρωση εντός 20 ετών. Για κάποιους μπορεί να είναι ταχύτερη η διαδικασία, ενώ για άλλους μπορεί να διαρκέσει μέχρι και εξήντα χρόνια που σημαίνει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα πεθάνουν από άσχετες με την ηπατίτιδα C αιτίες.

2013-05-02T07:23:26+00:00